Выйшаў № 5 "Краязнаўчай газеты"

Кніга ўспамінаў краязнаўцы з Махро
Нялёгкае, але разам з тым цікавае на падзеі жыццё ў палескай глыбінцы на мяжы з Украінай пражыў Сяргей Ражкавец. Ветэран Вялікай Айчыннай вайны, удзельнік калектывізацыі ў гэтых мясцінах, ён шмат гадоў узначальваў у вёсцы Махро, што ў Іванаўскім раёне, мясцовы калгас, сельскі Савет, а потым і пярвічную ветэранскую арганізацыю. Цяпер у ёй засталося некалькі вяскоўцаў сталага ўзросту, якія са зброяй у руках абаранялі Радзіму, прайшлі сотні кіламетраў франтавых дарог, партызанілі ў родным краі.
Пра гэта Сяргей Ражкавец напісаў, а потым і выдаў кнігу «Махро. Вачыма відавочцы». Менавіта тут, на мяжы з Украінай, шмат стагоддзяў таму яго землякі заснавалі паселішча, першае ўпамінанне пра якое адносіцца да 1792 года. Многа цікавых звестак пра вёску і яе жыхароў можна даведацца ў нашым школьным музеі, ягоным экспанатам стала і новая кніга, што нядаўна прэзентавалася ў сельскім Доме культуры.
Удзел у гэтым мерапрыемстве прынялі прадстаўнікі ўлады, старшыні сельвыканкамаў усяго Іванаўскага раёна, аднавяскоўцы, а таксама фундатары кніжнага выдання і ўкраінскія госці з суседняга Любяшоўскага раёна. Многія, хто завітаў на гэтае мерапрыемства, атрымалі ад аўтара кнігу з аўтографам.
Мікола ПАНАСЮК

У кожнага «свой Быкаў»...
Постаць Васіля Быкава, яго жыццё і творчасць будуць цікавіць і наступныя пакаленні. Новая кніга – «Васіль Быкаў: вядомы і невядомы. Літаратуразнаўчае эсэ, успаміны» выйшла ў выдавецтве «Літаратура і Мастацтва». Яна мае крыху нечаканы, «нефармальны» характар. Пад адной вокладкаю аб’яднаныя і літаратуразнаўчая праца Валянціны Локун «Васіль Быкаў у кантэксце сусветнай літаратуры», і дакументальныя ўспаміны пісьменніка, генерал-маёра ў адстаўцы Анатоля Сульянава «Васіль Быкаў. Камбат. Пісьменнік. Сябар».
Анатоль Сульянаў доўгі час служыў у войсках супрацьпаветранай абароны, а пасля выхаду на пенсію застаўся жыць у Мінску. Шмат гадоў ён быў добрым знаёмым і шчырым сябрам Васіля Быкава. Пра свае стасункі з пісьменнікам, атмасферу, што панавала вакол творцы, яго блізкіх сяброў і расказвае Анатоль Канстанцінавіч. У тэксце чытачы знойдуць шмат асабістага, што найлепш характарызуе самога аўтара: гэта і вылучае дакументальную аповесць, робіць яе старонкі цікавымі. У кожнага «свой Быкаў»! Усе гады сяброўства А. Сульянаў ставіўся да пісьменніка з надзвычайным піетэтам, імкнуўся зрабіць для яго нешта вартае.
А напрыканцы твору піша наступнае: «... У дзень пахавання Васіля Быкава я доўга сядзеў каля сябра, успамінаў нашы сустрэчы, узіраўся ў яго заспакоены твар, у яго бледныя рукі, што так многа зрабілі для народа...
І я прасіў у яго прабачэння, магчыма, некалі і нечым засмуціў мілага, дарагога сэрцу, ціхага, але неспакойнага чалавека.
Прабач, дарагі Васіль Уладзіміравіч...
Прабач нам усім...».
Мікола БЕРЛЕЖ
(У скароце. Поўнасцю чытайце на старонках свежага нумара “Краязнаўчай газеты”)

Фармуюць экалагічную культуру
Бібліятэкі Рагачоўскай раённай цэнтралізаванай бібліятэчнай сістэмы ажыццяўляюць працу па мясцовай праграме «Зямля – наш дом». Асноўная яе мэта – знаёмства чытачоў бібліятэк з навакольным светам, фармаванне беражлівага стаўлення да ўсяго жывога, прапаганда экалагічных ведаў з дапамогай кнігі. Вялікую ўвагу бібліятэкары надаюць працы з дзецьмі, падлеткамі, моладдзю. З гэтай мэтай у цэнтральнай раённай бібліятэцы праведзены Дзень інфармацыі «Бачыць, чуць, адчуваць прыроду», у Гарадзецкай сельскай бібліятэцы – займальная праграма «Прыступкі ў свет прыроды», у Астраўской сельскай бібліятэцы аформлены фотастэнд «Беражы свой край», а ў Хатаўнянскай бібліятэцы правялі тэматычны вечар «Чалавек, выратуй прыроду!».
Пры многіх бібліятэках дзейнічаюць клубы аматараў прыроды. Да прыкладу, у пасёлку Ільіч працуе «Лесавічок», у вёсцы Серабранка – «Вясёлка».
І выдавецкай дзейнасцю займаюцца
У Рагачоўскай цэнтральнай раённай бібліятэцы, акрамя разнастайнай працы з кнігамі і чытачамі, наладзілі яшчэ і выданне брашураў, буклетаў, памятак. Штогод выпускаюць каляндар знамянальных і памятных датаў «Старонкі гісторыі Рагачоўшчыны», пастаянна новымі звесткамі папаўняецца біябібліяграфічны ўказальнік-даведнік «Хто ёсць хто на Рагачоўшчыне», у якім утрымліваюцца звесткі пра вядомых людзей, жыццё і дзейнасць якіх звязаныя з родным краем. Абноўлены і бібліяграфічны ўказальнік «Рагачоўцы ў сусветнай навуцы».
Міхась КАВАЛЁЎ

На паэтычнай хвалі
У пачатку студзеня аматары літаратуры, усе, хто неабыякавы да вершаванага мастацтва, сабраліся ў Уздзенскай цэнтральнай раённай бібліятэцы імя П. Труса з нагоды выхаду ў свет паэтычнага зборніка Тамары Каляды «Богиня». Гэта ўжо не першы вопыт Тамары Антонаўны, некалькі гадоў таму пабачыў свет першы зборнік вершаў «Белая раніца». Сімвалічна тое, што прэзентацыя прайшла ў 2012 годзе, які аб’яўлены Годам кнігі.
Тамара Антонаўна ў сваіх творах прымушае задумацца і самастойна шукаць адказы на розныя жыццёвыя пытанні. Яе паэзія вызначаецца пачуццём даверу да жыцця і філасафічнасцю, ёй уласцівая лірычная ўзвышаннасць. У многіх вершаваных радках яна вядзе дыялог сама з сабой, а праблемы зямнога быцця суадносяцца з імклівым бегам часу і вечнасці.
Аксана ДРАЧАН, дырэктар Уздзенскай ЦБС
(У скароце)

Варшаўскі напрамак
Настолькі багатая і цікавая гісторыя нашай зямлі, што не хопіць і некалькіх газетных старонак, каб падрабязна апісаць хаця б адзін з турыстычных маршрутаў. Асабліва радуе, калі ў падобную вандроўку выпраўляюцца людзі, здавалася б, далёкія ад гэтай тэматыкі. Супрацоўнікі сталічнага Фрунзенскага аддзела Дэпартамента аховы не толькі ахоўваюць шматлікія аб’екты дзяржаўнай, грамадскай і прыватнай уласнасці Беларусі, але і актыўна пашыраюць свой кругагляд, вандруючы па розных цікавых мясцінах краіны. Адно з нядаўніх іх падарожжаў – у заходнім ад Мінска накірунку. Арганізаваў экскурсію прафсаюзны камітэт, які ўзначальвае Ірына Чарнецкая, а кіравала экскурсіяй член прафкама Алёна Цмыг. Гідам быў Ігар Гатальскі. Я хачу падзяліцца з чытачамі газеты сваімі адкрыццямі з таго падарожжа.
Пад роўны гул матора мы слухалі расповед пра гісторыю мястэчак і вёсак, паўз якія праязджалі. Прыкладам, даведаліся пра паходжанне назвы Ждановічы. Сярод зялёных лясоў, дзе б’юць крыніцы з мінеральнай вадой, у пачатку ХХ стагоддзя багаты чалавек Здановіч набыў тэрыторыю для сваіх лецішчаў і пабудаваў першую лякарню, а мясціну называлі Здановічавы дачы. З цягам часу назва трансфармавалася ў Ждановічы. Далей наш шлях ляжаў праз пасёлак Ратамка, знакаміты сваім конна-спартыўнам комплексам, дзе часта праходзяць спаборніцтвы міжнароднага ўзроўню. Непадалёк старажытнага Заслаўя пабачылі доты, пабудаваныя ў 1930-я гады ўздоўж тагачаснай дзяржаўнай мяжы СССР.
Неўзабаве даехалі да ўзвышшаў, што з’яўляюцца водападзелам рэк, якія цякуць да Балтыйскага і Чорнага мораў. У гэтых мясцінах купцы вымушаныя былі цягнуць свае судны па сушы.
Абапал шашы растуць беластволыя бярозкі. І да гэтага часу дарогу завуць Кацярынінскім трактам. Ён прывёў у Радашковічы, дзе мае спадарожнікі даведаліся, што ў мясцовай гімназіі да 1917 года выкладаў вядомы беларускі мастак і даследчык Язэп Драздовіч. У пачатку Вялікай Айчыннай вайны непадалёк здзейснілі свае подзвігі экіпажы бамбардзіроўшчыкаў пад камандаваннем капітанаў Мікалая Гастэлы і Аляксандра Маслава, якія ў 1941 годзе выляталі са Смаленшчыны, каб бамбіць нямецкую ваенную тэхніку. Каля шашы – помнік, што ўвекавечыў подзвіг экіпажа Мікалая Гастэлы.
Праязджаючы праз Маладзечна, экскурсавод нагадаў пра выдатнага гісторыка Міколу Ермаловіча, які тут жыў і працаваў у 1948–1957 гадах у настаўніцкім інстытуце.
Уладзімір ШУЛЯКОЎСКІ, г. Мінск
(Далей – у свежым нумары “КГ”)

Імпрэза
Як без нашае дуды…
                                                         Без песні – хоць трэсні!
                                                                                             Прыказка

У 1929 годзе, калі кожная рэспубліка Савецкага Саюза мусіла абраць сабе музычны інструмент, сімвал, праз чый вобраз вызначаліся б рысы самой краіны і яе жыхароў, беларусы ў якасці «апякункі» сваіх інтарэсаў выбралі дуду. Пасля на дзесяцігоддзі нашая апякунка знікла з гістарычнай сцэны. Ды толькі не маглі дапусціць яе поўнага адыходу ў нябыт неабыякавыя да яе гучання людзі!

28 студзеня ў гомельскім Цэнтры культуры ў рамках Свята дуды ўрачыста віталі жыхароў горада гурты сярэднявечнай музыкі «Testamentum Terrae» і «Стары Ольса». Як мог кожны ўпэўніцца пад час выступлення гурта «Testamentum Terrae», дыяпазон сярэднявечнай музыкі вельмі і вельмі шырокі. Таму гледачам выпала магчымасць паслухаць як італьянскую тарантэлу, так і беларускі рок-н-рол (як аказалася, цяжкая праца каваля яшчэ ў ХІХ ст. паслужыла асновай для сусветна вядомай плыні музыкі), таксама і народныя песні («Вулічка», «Гандзюленька») ды танцы («Полька», «Верабей»). Гурт «Стары Ольса» прадэманстраваў інтэлігентнасць і культуру беларусаў, што адлюстравалася ў музычных творах «Полацкага сшытка». Насамрэч, «Полацкі сшытак» – гэта люстэрка жыцця беларусаў, яго гісторыі і культуры. Таму такі адчувальны ўплыў ці то адпаведнай эпохі (творы эпохі барока, усходнія матывы, выкліканыя нашэсцем крыжакоў), ці то духоўнага («Пастыр»), ці то грамадскага («Немец»), ці то асабістага («Слічна квеце») жыцця. Музыка і словы такіх твораў, як «Дрыгва», «У карчме», «Ватэршпіль», своеасабліва выяўляюць адметныя рысы беларуса.

Што ж стала прычынай таго, каб прадстаўнікі розных узростаў, сацыяльных групаў і статусаў эмацыйна аднолькава сустрэлі такое Свята? Відаць, не на апошнім месцы – і той факт, што музыка выконвалася на інструментах ХVІ–ХVІІ стст., сярод якіх Іх Вялікасці Дуда, Скрыпка, Жалейка, Мандаліна, – увага! – Цытра, Дудырза (нямецкая дуда), Барабан і шмат іншых… Нягледзячы на ўласныя жарты аб тым, што лютніст жыве 80 гадоў, 60 з якіх настройвае лютню, музыкі не выглядаюць пакрыўджанымі на свой лёс, наадварот, годна ідуць абраным шляхам.
Як заўважыў мудры беларускі народ, тады не адбылося свята, калі песень не было. У нас жа – і песні, і скокі, і мароз не мароз. Ды яшчэ і дыскі з цудоўнай музыкай набылі! Свята адбылося.
Марына ДАВІДЗЮК, г. Гомель
Фота Марысі ТУЛЬЖАНКОВАЙ
(У скароце)

Вялікі баль у Вялікім
У дзень святкавання Старога Новага года ў Нацыянальным акадэмічным Вялікім тэатры оперы і балета Рэспублікі Беларусь прайшоў чарговы Вялікі навагодні Баль. Традыцыя была закладзеная ў 2010 годзе. Галоўнай ідэяй арганізацыі такога маштабнага шасцігадзіннага мерапрыемства было прыцягнуць увагу сучаснікаў да спазнання сваёй гісторыі, культуры, далучыць да свету класічнай музыкі, оперы і балета.
Гэты пачын – своеасаблівая спроба падысці да рэканструкцыі баляў, што праходзілі ў XIX і ранейшых стагоддзях у Варшаве, Вільні, у палацах і маёнтках Радзівілаў, Сапегаў, Завішаў, Агінскіх і іншых.
Вялікі навагодні Баль сабраў дам і іх кавалераў не толькі з Мінска ды іншых гарадоў Беларусі, але і з Расіі. Прысутнічаў і кіраўнік балю Дрэздэнскай оперы Ханс Ёахім Фрай.
Праграма імпрэзы была вельмі насычанай і разнастайнай. У адзін вечар можна было здзейсніць танцавальную вандроўку па рускім і венскім балях, пазнаёміцца з сярэднявечнымі танцамі, паслухаць класічную музыку і пабываць на канцэрце артыстаў оперы і балета, нават ацаніць майстэрства валодання рыцарскай зброяй. Акрамя танцаў, музыкі і канцэртаў, у фае партэра, бельэтажа і балкона гасцей і ўдзельнікаў чакалі разнастайныя тэматычныя салоны (паэтычны, ювелірны, фота, мастацкі) і шматлікія забавы.
Бурліла «салоннае жыццё». Мастакі і фотамайстры спяшаліся зафіксаваць уражанні і эмоцыі ўдзельнікаў незвычайнага дзейства. Ювелірны салон вабіў эксклюзіўнымі ўпрыгожаннямі сербскага дызайнера Алены Мандзіч (сродкі ад продажу былі перададзеныя школе-інтэрнату для дзяцей з парушэннямі слыху ў Ждановічах).
Баль адшумеў. З нецярпеннем чакаем наступнага. А пакуль жа выкажам пажаданні.
Каб баль быў сапраўды адметны, пэўна, трэба больш наблізіць яго да гісторыі краіны. Пажадана, каб у канцэртным рэпертуары пераважалі творы з нацыянальнай музычнай спадчыны (якая адраджаецца з небыцця такімі рупліўцамі, як Віктар Скорабагатаў, Уладзімір Байдаў, Святлена Немагай, Вольга Дадзіёмава і іншымі даследчыкамі), сучасныя творы беларускіх кампазітараў на вершы беларускіх класікаў і сучасных паэтаў. Трэба запрашаць калектывы, якія займаюцца сапраўднай гістарычнай рэканструкцыяй танцавальных касцюмаў, танцаў і г.д. і нават робяць інсцэніроўкі баляў, што рэальна праходзілі ў розных месцах тагачаснай Беларусі. Тады гэта будзе не проста вельмі прыгожае забаўляльнае шоу, а сапраўдная падзея ў культурным жыцці незалежнай краіны, якая, акрамя ўсяго, будзе спрыяць і павышэнню аўтарытэту Беларусі ў культурнай прасторы еўрапейскіх краінаў.
Наталі КУПРЭВІЧ
(Поўнасцю артыкул надрукаваны ў свежым нумары газеты)

Традыцыі і сучаснасць
«Сузор’е» і шлях ягоных зорак
Аляксандр Растопчын «Роднае», М., 2011, «RMG company» паводле ліцэнзыі «RD Records», 2008, New York
Быў на рубяжы 1970/80-х гадоў такі гурт «Сузор’е», заснаваны ў дзень адкрыцця ў беларускай сталіцы альтэрнатыўнай кавярні «Сузор’е» – 29 кастрычніка 1977 года. У ім ад першага складу значылася імя ґітарыста Аляксандра Растопчына. Яны першымі вывелі наш rock на прафесійную сцэну, а праз дзесяцігоддзе ў маёй з Мяльґуем першай кнізе «Праз рок-прызму» з’явіліся такія словы: «Выбраўшы сабе гучную беларускую назву, гурт тым і абмежаваў свой абавязак перад духовай свядомасцю народу». І вось дзіва: калі гурт раскалоўся, тыя музыкі, што засталіся дома, усё ж даспелі да маштабнага беларускага арт-рок альбома «Песня пра зубра» (гл. «КҐ» № 42 за 2009 г.). А з тых, хто апынуўся ў ЗША, акурат Растопчын выдаў інструментальны альбом «Роднае», ці не «прынцыпова» заспяваўшы па-беларуску «little chorus on "Gray Horse"».
І менавіта ў ЗША касмапаліт Растопчын прымусіў сябе прыгадаць найбольш сімвалічныя беларускія мелодыі. Натуральна, гэта не сузор’еўскі «Старый мост, весь искалеченный войной» альбо рускамоўныя пераклады Абдурахмана аль Хамісі, а нешта насамрэч адметнае, што там паказала б новым суайчыннікам, якога ён адметнага роду-племені. І гэтак утварыўся поўнафарматны альбом «Роднае».
Пачынаецца альбом, натуральна, беларускай мелодыяй сусветнай славы – «Развітанне з Радзімай» Міхала Клеафаса Агінскага. Артыста, які можа сказаць з гонарам, што гэта маё, роднае, паважаюць і там, у Амерыцы, і тут, у Беларусі. Гэты твор неаднаразова выдаваўся на кружэлках і дома, і ў Польшчы, Францыі, ЗША, Расіі як у акадэмічных аранжыроўках, гэтак і ў іншых жанрах – бардаўская песня, рок-музыка, джаз.
Сімвалічнай сталася й ґітарная растопчынская аранжыроўка музыкі Равенскага да рэліґійнага гімна «Магутны Божа», якой завяршаецца альбом «Роднае». Не назавеш местачковай экзотыкай і знакамітую «Зорку Венеру» Сымона Рак-Міхайлоўскага, якую нават у Савецкім Саюзе за гады рэпрэсіяў не здолелі зацерці, прыпісаўшы ёй народнае аўтарства (а аўтара расстралялі ў 1937-м).
А хто толькі ні выконваў насамрэч вялікія мелодыі народных песень «Ой, рана на Івана», «Купалінка», «Ой, сівы конь бяжыць». Невыпадкова ж першая з іх прысвечаная памяці Уладзіміра Мулявіна («Песняры»), а апошняя прымусіла заспяваць на роднай мове й ґітарыста:
Ой, сівы конь бяжыць, на ім бела грыва.
Ой, спадабалася, ой, спадабалася
Мне тая дзеўчына.
Але песня пазнаецца й без тэкставай падтрымкі, што гаворыць пра слушны выбар аўтара альбома «Роднае».
Што да надзвычайных здзіўленняў слухача кружэлкі, дык яны парадаксальна напаткаліся ў добра вядомым мне з гадоў студэнцтва творы Міколы Куліковіча «Пагоня», дзе ў абліччы Аляксандра Растопчына выявіўся гэткі кароль лацін-рока беларускі Карлас Сантана, на якога я хварэў яшчэ ў школе. Ґітару маэстра тут выразна дапаўняе й адцяняе французскі ражок С’юзэн Ґросман, якая разам з мужам Ірвінґам (флюґельгорн) брала ўдзел у працы над альбомам Растопчына ў нью-ёркскай студыі «Electronova Productions». З гледзішча на чарговае перавыданне кружэлкі «Роднае», акурат растопчынскай версіі «Пагоні» можна прадракаць новае хіт-жыццё.
А яшчэ надзвычайным хітом праґрамы можна назваць «Мы выйдзем шчыльнымі радамі» У. Тэраўскага. Яго й так ведалі ўсе, а тут Растопчын ажывіў яшчэ аднаго расстралянага ў 1938-м беларускага ґенія. Вось толькі б радыё беларускае было ў Беларусі… Затое турысты ў музычных крамах і без яго разграбаюць інструментальную складанку вялікіх беларускіх мелодыяў у версіі экс-ґітарыста «Сузор’я» Аляксандра Растопчына.
Вітаўт МАРТЫНЕНКА, музычны крытык
(Друкуецца ў скароце. Поўнасцю – у папяровым выпуску газеты)

«Таленавітым паэтам быў бясспрэчна»

Да 100-годдзя з дня нараджэння Яўхіма Кохана
У пачатку 1990-х гадоў, распрацоўваючы тэму «Жлобіншчына літаратурная», дапоўніў спіс пісьменнікаў, паэтаў, літаратараў, якія нарадзіліся ці мелі нейкае дачыненне да Жлобіншчыны, трыма новымі імёнамі. Гэта Хвядос Шынклер, Васіль Вітка і Яўхім Кохан. У далёкія цяпер 1930-я гады яны, тады маладыя хлопцы, пэўны час жылі ў Жлобіне, дзе выпускалі рэгіянальную чыгуначную газету «Ударнік».
Імя, на той час яшчэ жывога, Васіля Віткі было на слыху. Не ўзнікла ў мяне праблемаў і са знаёмствам з творчасцю і біяграфічнымі звесткамі Хвядоса Шынклера. А вось наконт Яўхіма Кохана… Імя гэтага паэта мала што гаварыла. Не было аб ім звестак і ў літаратуразнаўчых даведніках. Давялося весці пошук.
Ва ўспамінах самога Яўхіма Кохана, «Вобраз чысцейшай дабрыні», якія былі напісаныя ў 1982 годзе і прысвечаныя Хвядосу Шынклеру, чытаем: «У пачатку 1932 г. у Жлобіне пачала выходзіць газета чыгуначнікаў “Ударнік”. Хвядос прапанаваў мне перайсці сакратаром “Ударніка”, але фактычна вёў усю практычную работу як самы вопытны газетны спецыяліст у рэдакцыі. Мне ён даручыў аддзел чыгуначнага будаўніцтва… <…> Так, мне давялося працаваць разам з ім у адной рэдакцыі, у адным пакоі пры штодзённым блізкім сутыкненні з вясны да кастрычніцкіх свят 1932 г., пакуль я не выехаў у Мінск…»
«…Каб расказаць усё перажытае ім (Яўхімам Коханам. – М.Ш.) хаця б у асноўных падзеях, – піша ў сваіх успамінах «На скрыжаванні маланак» (1972 год) Васіль Вітка, – гэта была б цэлая эпапея – невыносна цяжкая, пакутная і захапляючая, як лёс многіх людзей, якім на саміх сабе прыйшлося выпрабаваць самыя крутыя і бязлітасныя павароты гісторыі».
Мікалай ШУКАНАЎ, супрацоўнік жлобінскай райгазеты «Новы дзень», краязнаўца
Ад аўтара. Рукапісы Яўхіма Кохана, якія мне ў свой час пераслала яго жонка, я перадаў у Беларускі архіў-музей гісторыі літаратуры і мастацтва. Яны чакаюць свайго даследчыка.
(Далей – у свежым нумары “Краязнаўчай газеты”)

Сябры, звярніце ўвагу: газета распаўсюджваецца толькі па падпісцы

Вось і выйшаў 400-ы нумар "Краязнаўчай газеты". Але мы заўсёды радыя атрымліваць Вашыя развагі пра нашую агульную газету. Хацелася б пачуць развагі нашых падпісчыкаў і чытачоў , а таксама крытычныя заўвагі ды прапановы (а без іх жа – навошта тады і крытыкаваць ;-)

Будзьма разам і надалей!

З свайго боку запэўніваем, што змесцім найбольш цікавае на старонках "Краязнаўчай". Будзьце з намі, чытайце нас, пішыце нам!

Выдадзенае ў БФК

У выдавецтве «Беларускі фонд культуры» (па ініцыятыве Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь, пры падтрымцы Беларускага камітэта ІКАМОС і прыватнага прадпрыемства «Неф-Праект») выйшла ўнікальная кніга – аповесць Уладзіміра Караткевіча «Дзікае паляванне караля Стаха» на беларускай, украінскай, рускай і англійскай мовах.

760-старонкавае падарункавае выданне, праілюстраванае малюнкамі Юрыя Якавенкі, прымеркаванае да 80-годдзя класіка.

Да юбілею Максіма Багдановіча выйшлі тры кнігі – тры вершы класіка на беларускай і 9 замежных мовах. Выданне цудоўна праілюстраванае мастаком Юрыем Хілько, у кожнай – прадмовы пісьменніка Анатоля Бутэвіча.

Гэтыя ды іншыя выданні Вы можаце набыць у ГА “Беларускі фонд культуры”  (для кантактаў тэлефон  283-28-24 або тэл./факс 334 42 03).

Зварот да чытачоў

«Краязнаўчая газета» вымушаная звярнуцца да сваіх чытачоў з просьбаю падтрымаць яе існаванне матэрыяльна.

Эканамічны крызіс, у якім апынулася Беларусь, паставіў нашую газету перад праблемай: быць ці не быць ёй – адзінай краязнаўчай у нашай краіне. Дзявяты год існавання газеты стаў сапраўды катастрафічным (значна падаражалі папера і друк, іншыя матэрыялы, неабходныя для падрыхтоўкі выпуску газеты). Штат рэдакцыі працуе не за грошы (тое, што атрымоўваюць, грашыма назваць не магу – сорамна). Яны працуюць за ідэю, краязнаўчую ідэю. На жаль, краязнаўцаў, што падтрымліваюць нашую газету (выпісваюць), няшмат: іх у мінулым годзе было каля 150 чалавек на ўсю Беларусь. І нават гэта мы разумелі, бо большасць краязнаўцаў – людзі, якія жывуць за мяжой беднасці, і адзіным месцам, дзе б яны маглі пазнаёміцца з краязнаўчымі навінамі, з’яўляюцца бібліятэкі. У сувязі з гэтым хачу шчыра падзякаваць кіраўнікам бібіліятэк, раённым аддзелам культуры за падтрымку і выказаць надзею на будучае супрацоўніцтва з «КГ».

Каб падоўжыць існаванне «Краязнаўчай газеты», мы вымушаныя павысіць яе кошт. Нашыя разлікі паказалі: каб забяспечыць выпуск, адзін экзэмпляр павінен каштаваць у рэдакцыі не менш за 2 000 рублёў. Разумеем, што для многіх чытачоў гэта вялікая дадача, але ў нас няма іншага шляху.

Звяртаемся да нашых пастаянных чытачоў. Можа, сярод тых 150 сяброў «КГ» знойдзецца хоць адзін, які падкажа імя ці адрас зацікаўленага чалавека (арганізацыі), здольнага нам трошкі дапамагчы. Уявіце сабе: для таго, каб газета не закрылася, нам патрэбна на друк і паперу штомесяц усяго 450 еўра, на год – 5400 еўра (ці беларускіх рублёў па курсе банка). І шукаць гэтыя грошы мы павінныя ў нашай краіне, у сваіх збяднелых у адначассе людзей: нашае краязнаўства цікавіць толькі нас з вамі і больш нікога ні ў далёкім, ні ў блізкім замежжы.

Чакаем водгукаў зацікаўленых людзей. Загадзя дзякуем за неабыякавасць!

Уладзімір ГІЛЕП,

галоўны рэдактар «КГ»,

cтаршыня ГА "Беларускі фонд культуры"